düşünüyorum da evimden bu kadar uzakta, ülkemden, oğlumdan..ne işim var..
bir cadde sonrasında sesi içimi hep ürperten metro benim adreslerimi bilmez..
evin diğer odasında sızıp kalmış olan fransıza,onunla sevişmiş olmamın fransızca aksanlı ingilizceyi komik bulmuş olmamdan kaynaklandığını söylesem bana ne der..
ya da fransız aksanlı bir çocuk doğurmak istediğimi ama tohumlama işleminden hemen sonra onu görmek istemediğimi..
paris'e direk uçuşu olan üç uçak biletini istisnasız aynı bankta yırttığımı..
ya da buraya birlikte geldiğimiz, resmen eşim olan sevgilime bunun kocaman bir hata olduğunu artık bu hatadan da bu ülkeden de dönmek istediğimi söylesem..
şarapla birayı aynı gece karıştırıp,sonra evin yolunu karıştırıp bir alt geçitte uyanmayı özlediğimi, virajların kayganlığını bir pencere olmadan hissetmeyi özlediğimi, çantamda her zaman bir eşofman gezdirdiğimi çünkü ihtimaller üzerinden yaşadığımı..tayyör sevmediğimi, ceketli takımlara bayılmadığımı kotumun içinde mutlu mesut dolanmaktan keyif aldığımı..
ne bileyim, klasik müzik sevdiğimi çok sevdiğimi ama bir yerde horon tepen ne bileyim halay çeken her ne yapıyorlarsa dünyanın geri kalanını düşünmeyip buna odaklanan insanların sesini de aynı derece de sevebildiğimi..
artık resim yapamadığımı çünkü iştahımın kesildiğini, fotograf çekmenin beni biraz olsun yatıştırmadığını..konsolosluk yemeklerini komik bulduğumu, kitaplardan alıntı yapan insanları aşağıladığımı ama bunu en yakın dostuma söyleyemediğimi,aynı dostuma burada açtığım dört serginin ses getirdiğini bir burs daha getirdiğini ama tatmin olmadığıma çok üzüldüğümü anlatamadığımı..
hayatım boyunca hep eksik kalacakmışım hissiyle yaşadığımı..
anahtarı yutmuş fare gibi duvardan duvara zıpladığımı, son bir gayretle kendisini terk edeceğimi sonrasını bilmek istemediğimi..terk etmenin bana yabancı bir kelime olmadığını zaten aksini bilmediğimi..
anlatsam uzun uzun anlar mı..
ya da gidip şu herifle bir kez daha sevişip anlamadığım bir dilde uyusam mı..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder